Gewoonten en Tradities

GEWOONTEN EN TRADITIES
Gewoonten rondom de geboorte

In de Islam wordt een ter wereld gekomen kind als een zeer belangrijke gast tegemoet getreden. Voor het gezin dat een baby verwacht is de uitdrukking “zij verwachten een reiziger”  gebruikelijk. Voor deze zo belangrijke gast worden de geëigende voorbereidingen verricht. De geboorte wordt met liefde en vreugde tegemoet gezien. De moeder die het kind verwacht, verwacht het als iets groots dat God haar in bewaring geeft. Tijdens de geboorte denkt zij omgeven te zijn door engelen en maagden uit het paradijs. Zij baart met een gesterkt moreel. Dit aspect wordt in het volgende gedeelte van de “Mevlit” (het verhaal van de profeet Mohammed (v.z.m.h.), ook wel Mustafa genoemd, in dichtvorm) als volgt tot leven gebracht:

Barstend opende zich de muur klagend en mij verschenen drie paradijselijke maagden  rondom mij kwamen zij gezeten  en lieten mij de blijde boodschap weten sinds de schepping is geen zoon  meer geweest zoals jouw zoon. Het pasgeboren kind wordt als zeer rein beschouwd, het wordt ingepakt. De eerste geestelijke tak tegenover het kind is het kind de oproep tot het gebed in het oor fluisteren (zodat het kind het kan horen) en het een mooie naam geven.

Om de geboorte te vieren, de familie en de vrienden te trakteren en als traktatie voor de armen wordt er een offer gebracht. Dit wordt ‘akika’, het geboorte-offer genoemd. Wanneer het haar van het kind voor het eerst wordt geschoren, wordt dit gewogen en het gewicht ervan wordt in goud aan de armen geschonken. Bij het eerste lachje, het eerste tandje, het eerste pasje dat het zet, het eerste woordje dat het zegt wordt steeds een gepast bedrag geschonken, worden de armen verblijd.

Als het kind de leeftijd bereikt dat het gaat studeren, zorgt men voor een goede opleiding. Voor het kind is een goede opleiding zo belangrijk dat echtparen die bang zijn hun kind geen goede opleiding te kunnen geven, maatregelen mogen nemen om geen kinderen te krijgen. Dit houdt in dat het paar, voor de zwangerschap speciaal zal denken aan de noodzaak en mogelijkheden van een opleiding naast alle ander behoeften, die het kind heeft. Onze Profeet v.z.m.h.) heeft als volgt gesproken:

“Geen enkele ouder kan zijn kind een betere erfenis nalaten dan een goede opleiding.”

Volgens de Islam moet men van de geboorte tot aan de dood leren.

Er is dus geen bepaalde leeftijd voor. Anders gezegd: er is op elke leeftijd wel iets om te leren, op elke leeftijd moet men kennis tot zich nemen.

Het kind krijgt zijn eerste onderricht binnen het gezin. Later op school en nog later in het leven. Voor mannen is de militaire dienst, voor vrouwen de zwangerschap en de opvoeding van de kinderen een  ander soort van onderwijs dat zij krijgen.

Het huwelijk

In de Islam is het huwelijk een belangrijke en heilige ceremonie; huwen geeft iemand de verantwoordelijkheid voor een gezin. Daarom is het niet gebruikelijk dat degenen die nog niet klaar voor zijn deze verantwoordelijkheid, trouwen. Onze profeet (v.z.m.h), de heilige Mohammed (v.z.m.h)  schrijft als volgt voor:

“Jongeren, laten degenen onder u, die daartoe voldoende middelen hebben, huwen; huwen is de beste wijze zichzelf onder controle te houden. Laten degenen die niet voldoende middelen hebben, vasten. Dat wil zeggen leven alsof zij vasten; laten zij zichzelf beheersen door weinig te eten; door te proberen hun leven zo in te richten dat zij zichzelf niet provoceren door zich met geslachtelijke onderwerpen bezig te houden tot zij de kans hebben te huwen.”

Of, zoals onze voorouders al zeiden: Eerst het werk, dan het plezier. Zoals hier gezegd, zal de moslim, die als hij huwt, er op let of hij ervoor klaar is de verantwoordelijkheid van een eigen gezin te dragen, tevens eerst naar een aantal voorwaarden kijken als hij een kind wil. In de Islam ziet men een kind als een gave Gods en accepteert het als zodanig. Zoals niet iedereen die een kind wil, er ook een krijgt, kan niet iedereen, die geen kind wil dit ook voorkomen. God geeft zonen of dochters naar Zijn wens. Of Hij geeft zonen én dochters naar Zijn wens. En aan sommige mensen geeft Hij helemaal geen kinderen. Dit aspect hoort tot de geloofspunten. (Koran 42-50) De moslim kan alleen voorzorgsmaatregelen nemen naar zijn voorkeur. Het is zowel voor degene die kinderen wil, als ook voor degene die niet zwanger worden wil, toegestaan daartoe voorzorgsmaatregelen te nemen.

Binnen dit basisbegrip zoekt de moslim antwoord op de volgende vragen:

·        zal het kind dat geboren gaat worden met liefde en vreugde worden begroet of met angst en zorgen?

·        Zal het een goed leven, een goede opleiding gegeven worden, zal het op een goed leven voorbereid kunnen worden?

·        Heeft het de mogelijkheid om tot een voor de mensheid, en in de eerste plaats voor zichzelf en zijn familie nuttig mens opgevoed te worden of zal dit, gezien de mogelijkheden en voorwaarden niet het geval zijn?

·        Een antwoord zoeken op deze vragen is vanuit de godsdienst niet verkeerd en zondig zoals gedacht wordt.

Ceremonies voor het huwelijk

In de Islam zijn er ceremonies die aan het huwelijk voorafgaan. Het huwelijk wordt meestal in drie stadia voltrokken:

·        De huwelijksovereenkomst,
·        De verloving,
·        De bruiloft.

De huwelijksovereenkomst is het doen van de huwelijksbelofte door beide partijen of door de vaders van beide partijen. Verloven is het versterken van de huwelijksbelofte door het geven van een ring en het geven van geschenken met meestal een symbolische waarde.

Voor het sluiten van de huwelijksovereenkomst en de verloving, gaat de huwelijkskandidaat om de hand vragen. Als iemand om de hand van een meisje gevraagd heeft, kan een ander niet om de hand van het meisje vragen, tot hij antwoord heeft. Dit punt is een belangrijke gewoonte die door de Profeet (v.z.m.h) benadrukt is.

De huwelijkssluiting

De huwelijkssluiting is een heilige overeenkomst. De huwelijkssluiting vindt plaats op wens van degenen die huwen. Volgens de Islam kan geen volwassene gedwongen worden tegen diens of haar wil te huwen. Als dit toch gebeurt, is het huwelijk niet geldig. Islamitische geleerden vonden het, denkend aan de zorg rond en de verdeling van de erfenis en aan in verband met het welzijn van kinderen, toegestaan als ouders van kleine kinderen hun huwelijk zouden regelen. Deze kinderen zijn echter vrij om, als zij volwassen zijn dit door hun ouders geregelde huwelijk al dan niet te accepteren. Dit recht werd in gelijke mate aan meisjes en aan jongens toegekend. Met andere woorden, het huwelijk dat door ouders voor hun kleine kinderen is gearrangeerd wordt bevestigd, als de kinderen eenmaal volwassen zijn, het accepteren en gaat niet door als zij het weigeren.

De huwelijkssluiting zoals dat door de Islam wordt geleerd, is een heilige overeenkomst volgens de voorwaarden die men in de huidige beschaafde wereld kent, dus door een voorstel en een acceptatie van dit voorstel en door het getuigenis van twee daartoe bevoegde getuigen,. Hoewel de huwelijkssluiting volgens in een bepaald land geldige wetgeving godsdienstig gezien toereikend en afdoende is, wordt de voorkeur gegeven aan nog een huwelijkssluiting  volgens godsdienstige gewoonte en gebruik, waarbij men herinnert aan de geboden Gods en de normen van de Profeet (v.z.m.h.).

Hoewel geadviseerd wordt de huwelijkssluiting in de moskee te laten plaats vinden, is het in de praktijk gebruikelijk het thuis, in de meeste gevallen bij het meisje thuis plaats te laten vinden. De huwelijkssluiting wordt met de bruiloftsceremonie afgesloten.

De bruiloft

Een bruiloft is het feest naar aanleiding van een huwelijkssluiting. Dit is een, door onze Profeet (v.z.m.h.) geadviseerde en festiviteit. Hij adviseerde een volgeling die hem berichtte te zin getrouwde:

“Richt een feestmaal aan, ook al is het maar met het slachten van een schaap.”

Dus hij wilde hem een huwelijksdispensatie laten aanrichten en een feest laten geven. Hij schrijft in zijn leer aangaande de huwelijkssluiting voor:

“Trouw in de moskee en laat het door middel van een tamboerijn bekendmaken.”

En in een andere uitspraak zegt hij:

“Het verschil tussen de huwelijkssluiting en buitenechtelijke omgang is dat het één in alle openheid en het andere in het verborgene plaats heeft.”

De besnijdenis

Jongens worden besneden. Ook naar aanleiding van een besnijdenis is het gebruikelijk een feest te geven. Men moet zich er echter wel voorhoeden niet een buitengewoon luxueus en duur feest te geven of het nu om een bruiloft gaat of om een besnijdenisfeest.

“Alles heeft zijn maat.”

De besnijdenis wordt verricht door gezondheidspersoneel, die men ‘sunnetji’ noemt. Het is echter meer volgens de algemene regels van onze godsdienst om dit door een gespecialiseerde arts te laten doen, als men daartoe de mogelijkheid heeft. Men moet niet vergeten:

“Laat elk wek door de daartoe competente verrichten,

een halve godsdienstleraar ontneemt de godsdienst,

een halve vakman ontneemt het goed,

een halve dokter ontneemt het leven.”

Het gebedshuis

Zoals in elke godsdienst is er ook in de Islam een gebedshuis in de vorm van een tempel.

Tempels zijn heilige ruimtes. Volgens de Islam zijn alle tempels, zoals bijvoorbeeld synagogen, kerken, kloosters onschendbare plaatsen. Zij worden met respect behandeld en beschermd. Een moslim kan op elke plaats die daarvoor geschikt is en die schoon is, bidden. Hij hoeft om te bidden niet een speciale plek te hebben. Als er echter gezamenlijk gebeden wordt, vooral op vrijdag en op feestdagen, bidt men in gebedshuizen, die men ‘mesdjid’ of moskee noemt.  Daarom hebben moslims een moskee nodig. Zo heeft de heilige profeet Mohammed (v.z.m.h.), toen hij onderweg tijdens zijn tocht van Mekka naar Medina in het dorpje Kuba bij Medina uitrustte, de eerste moskee in de Islam gebouwd en op die plaats staat nog steeds de Kuba moskee.

Het verplichte gebed

Het verplichte gebed is in de islam één van de ‘zuilen’ van de aanbidding. Het verplichte gebed wordt vijf keer per dag op de volgende vastgestelde tijden verricht:

’s morgens voor de zon opkomt;
’s middags, direct na het midden van de dag;
in de namiddag, tegen de avond als de schaduwen twee maal langer zijn geworden;
’s avonds nadat de zon is ondergegaan;
’s nachts nadat de schemering is verdwenen.

Op de kalender staan de tijden van de verplichte gebeden aangegeven.

De kalender

De kalender is een lijst, die de dagen, maanden, heilige nachten, feestdagen en gebedstijden aangeeft.

De vrijdag

De wekelijkse aanbidding in de vorm van een gebedsdienst door de moslims vindt plaats op de vrijdag. Het vrijdaggebed wordt op vrijdag, direct na de middag verricht. Voor dit gebed, waarbij door de hele gemeente tezamen het tweedelige gebed moet worden verricht, wordt een preek gehouden, die een onderdeel van het gebed vormt.

Voor deze preek wordt in de moskee nogmaals tot het gebed opgeroepen. Deze oproep wordt alleen voor het vrijdaggebed gedaan, los van de oproep die vijf keer per dag vanaf de minaret wordt gedaan.

De preek

De preek, die aan het verplichte vrijdaggebed voorafgaand door de imaam wordt gehouden, is een rede in de vorm van een godsdienstige raadgeving. De preek hoort bij het gebed.

De offerande

De offerande, ook wel ‘udhiye’ genoemd, wordt verricht door middel van het doorsnijden van de keel van een dier in naam van God. Als offer kunnen kamelen, ossen, schapen en geiten genomen worden. De dieren die men offeren wil, moeten geen gebreken vertonen, geen fouten hebben en gezond zijn. Een kameel moet tenminste vijf jaar oud zijn, een os twee en een schaap of geit tenminste één jaar oud zijn. Goed ontwikkelde lammetjes van tenminste zes maanden kunnen echter ook geofferd worden. Bij financiële aanbiddingen zoals bij de zakat en de offerande, is het toegestaan deze door een plaatsvervanger te laten doen. Het is de moslim ook toegestaan het offer te laten slachten door iemand anders die zich in hetzelfde land bevindt, dan wel door iemand die zich in een ver land bevindt. Het wordt echter als een grotere verdienste beschouwd wanneer de offeraar persoonlijk slacht.

Het vereren van God door middel van een offerande stamt af van de heilige Abraham en doet ons hem herinneren. Het herinnert ons eraan dat de mens van het mes gered werd. De heilige Abraham had beloofd zijn zoon te offeren indien hij een zoon zou krijgen. Maar hij was zijn belofte vergeten. In zijn droom zag hij zijn zoon als offerande en hij herinnerde zich zijn belofte. Hij sprak hierover met zijn zoon en om aan zijn belofte te voldoen, kwam hij met zijn zoon overeen dat hij hem zou offeren. Hij werd echter door God weerhouden en door God onderwezen, dat hoewel hij het beloofd had, hij in plaats van een mens een schaap mocht offeren. Het herinnert dus aan een grootse raadgeving, via een groot profeet als de heilige Abraham aan de mensheid gegeven en ook net zo belangrijk. Vermoedelijk offerden de mensen voor de tijd van de heilige Abraham hun kinderen. Als dat niet zo zou zijn, zou Abraham immers ook niet zo’n belofte hebben gedaan. God heeft door middel van de heilige Abraham en de heilige Ismael de mensheid verlost van het mensenoffer. Als God de mensen door middel van een groot profeet als de heilige Abraham er niet voor had beschermd mensen te offeren, zou het mensenoffer waarschijnlijk een traditie zijn gebleven en zou niemand de mensheid hiervan hebben kunnen redden.

De begrafenis

De dood is voor elk wezen een onontkoombaar einde. Moslims vervullen bij den sterfgeval zoals iedereen hun laatste plicht ten opzichte van de dode. Die laatste plicht is het begraven. In de Islam wordt degene, die op sterven ligt niet alleen gelaten. Men waakt bij hem, men leest de Koran bij hem, vertelt mooie dingen en probeert te troosten. Nadat hij overleden is wordt hij direct, nog voordat hij koud geworden is, languit op zijn rug uitgestrekt en netjes neergelegd. De mond wordt gesloten met een daarvoor geschikt lap onder de kin door boven op het hoofd vastgeknoopt. Als eerste begint men dan aan de taak van het wassen en het inwikkelen in doeken. Als de overledene niet direct gewassen wordt, wordt hij naar een koude kamer gebracht. Als hij ook niet direct naar een koude kamer kan worden gebracht, wordt hij op de grond, die harder is dan het bed, gelegd. De kleding wordt verwijderd en hij wordt met een schoon laken toegedekt. Als de nodige voorbereidingen zijn gebeurd, wordt de overledene gewassen met veel schoon en warm water en zeep. Nadat het dan met een handdoek is afgedroogd, wort hij in een schoon laken dat ‘kefen’, lijkkleed genoemd wordt, gewikkeld en op een doodsplank gelegd, zodat het gebed verricht kan worden. Het gebed wordt verricht het net lichaam wordt ter aarde besteld. Het begraven vindt plaats in een graf of een graftombe.

Het graf is een speciaal gegraven kuil. Het wordt zo gegraven dat de, op zijn rug uitgestrekte overledene met zijn rechterkant naar de ‘kibla’toe lig.t hoewel wordt geadviseerd de begrafenis zo snel mogelijk te laten plaatsvinden, is hier geen tijd voor bepaald. Er kan een paar uur na het overlijden begraven worden, maar het kan ook enkele dagen duren voor de begrafenis plaatsvindt.

Hoewel er geen bezwaar tegen is de overledene in een doodskist te begraven, wordt het geadviseerd als het mogelijk is zonder doodskist te begraven om geen onnodig hout te gebruiken. De overledene die begraven wordt, wordt voorzichtig op zijn rechterzijde gedraaid. Nadat er met bijvoorbeeld stenen of hout een afscheiding gemaakt is, wordt het graf gevuld en afgesloten met het zand, dat bij het graven naar boven gehaald is. Hoewel het plaatsen van een grafsteen niet noodzakelijk is, is het een gewoonte geworden en wordt er meestal een steen geplaatst.

Er is geen verschil tussen degene en de ander begrafenis. Elke begrafenis vindt volgens dezelfde ceremonie plaats. Voor een doodgeboren kind is echter geen ceremonie nodig. Het krijgt ook geen naam, maar wordt in een schoon doek gewikkeld en begraven.

Het geloof in het hiernamaals

Een moslim gelooft dat deze wereld eindigt en dat hij na deze wereld in het hiernamaals terug zal keren. Daardoor weet hij dat deze wereld een proefwereld is, dat hij rekening zal moeten afleggen voor zijn goede en slechte daden in deze wereld in het hiernamaals en dat hierna de goeden naar de hemel en de slechten naar de hel zullen gaan en houdt daar in zijn doen en laten rekening mee. Hij streeft ernaar zijn goede daden niet teniet te doen en zijn slechte daden te verminderen. Hij probeert er alles aan te doen niemand slecht te behandelen en voor iedereen goed te zijn. Hij doet alles om een goede dienaar van God te zijn.

Geef een reactie